Ve birgün...

Yaşamın koşturmacasından çıktım. Hava basık, boğucu. Birde üstüne trafik var. Hava kararmaya başladı. Gün batıyor bu coğrafyada...




Zaman geçiyor ve mutad yaşamlar döngüsünde şimdiden sıkıldım. Boyun ve sırt ağrıları havanın dengesizliğiyle aynı orantıda yükseliyor. Gözlerimin beyazı ala çalıyor ve ben yorgunluğa yenik düşmemek için içtiğim onlarca kahvenin mide ezikliğini yaşıyorum. Çevremde dönen bu alemde bir noktadan bile küçüğüm ama inadına büyük uykusuzluk çekiyorum. Göz kapaklarımın üzerinde oturan yorgunluk melekleri kalkın artık...